نامه ی خدا حافظی " گابریل گارسیا مارکز " چهره ی تابناک ادبیات

                        آمریکای لا تین و جهـــــــــــان

                     *************************

نفرتم را بر یخ می نویسم

اگر خداوندبرای لحظه ای فراموش می کرد که من عروسکی کهنه ام و تکه ی کوچکی زندگی به من ارزانی میداشت ،احتمالا همه ی آنچه را که به فکرم می رسید نمی گفتم ،بلکه به همه ی چیزهایی که می گفتم فکر می کردم.ارج همه چیز در نظر من نه در ارزش آنها که در معنایی است که دارند.کمتر می خوابیدم و بیشتر رویا می دیدم ،چون می دانستم هر دقیقه که چشممان را بر هم می گذاریم شصت ثانیه نور را از دست می دهیم،هنگامی که دیگران می ایستادندراه می رفتم وهنگامی که دیگران می خوابیدند ،بیدار می ماندم هنگامی که دیگران صحبت می کردند ،گـوش می دادم و از خوردن یک بسـتنی شکلاتی چه حظی کـه نمی بردم ! 

اگر خداوند تکه ای زندگی به من ارزانی می داشت ،قبایی ساده می پوشیدم،نخست به خورشید چشم می دوختم و نه تنها جسمم که روحم را عریان می کردم.

خدایا!اگر دل در سینه ام همچنان می تپید ،نفرتم را بر یخ می نوشتم و طلوع آفتاب را انتظار می کشیدم...روی ستارگان با رویایی ون گوکی شعری * بندیتی رانقاشی می کردم و صدای دلنشین  **سرات  ترانه عاشقانه ای بود که به ماه هدیه می کردم .با اشکهایم گلهای سرخ را آبیاری می کردم تا درد خارهاشان و بوسه گلبرگهاشان در جانم بخلد.

خدایا، اگر تکه ای زندگی می داشتم ،نمی گذاشتم یک روز بگذرد بی آن که به مردمی که دوستشان دارم ،نگویم که دوستشان دارم ،به همه ی مردان و زنان می قبولاندم که محبوب من اند و در کمند عشق زندگی می کردم،به انسانها نشان می دادم که چه در اشتباهند که گمان می برند  وقتی   پـــیر شدند دیگـر   نمی توانند عاشق باشند ، و نمی دانند زمانی پیر می شوند  که نتوانند عاشق باشند!به هرکودکی دو بال می دادم ،اما رهایش می کردم تا خود  پرواز رابیاموزد .به سالخو ردگان یاد می دادم که مرگ نه با سالخوردگی که با فراموشی از راه می رسد .آه انسانها ،از شما چه بسیار چیزها  که آموخته ام .من در یافته ام که همگان می خواهند در قله کوه زندگی کنند ،بی آنکه بدانند خوشبختی واقعی  وابسته نسخه ای است که در دست دارند .دریافته ام که وقتی طفل نوزاد برای اولین بار با مشت کوچکش انگشت  پدر  را می فشارد  او را برای همیشه به دام می اندازد.

دریافته ام که یک انسان فقط هنگامی حق دارد به انسانی دیگراز بالا به پایین بنگرد که نا گزیر باشد او را یاری  دهد تا روی پای خود بایستد .

من از شما بسی چیزها آموخته ام ،اما در حقیقت فایده چندانی ندارند.چون هنگامی که آنها را در این چمدان می گذارم بد بختانه در بستر مرگ خواهم بود.

       ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*شاعر معاصر اهل اورو گوئه

**خواننده معروف اهل اسپانیا

بسیار وسوسه انگیز

و سخت غلبه کننده

بر من نازل شدی

        محبوب هزارساله ام

دستانم به معراج پر کشیدند

تا ماندنت را دعا کنند

اما...

من با بیشمار کلماتی که بوی هبوط می دادند

تنها رفتن بی بازگشتت را نظاره می کردم.

                                                                     -تابستان۸۵-

تقلای تهی به تنگ آمده ام را

عریانی عطشم را

برهنگی بیابان ام را،...

همه وهمه را

              مصلوب می کنی

                به میخ راه عقیم آمدنت

می گذاری ام با سودای سرشکسته ام

در کویر قحطی چاره

و من با بیرقی از گیسوانت بر بام دلم

لذت زجر آگین نابودی ام را

                                  نظاره گرم.

                                                      -نوروز۸۵-

اهورا........تابستان83

تارخودرابرتمام تنم تنيده بود

نسيم نفست

پرشکسته را

           تلاش پرواز بیهوده است.

                                                         اهورا 

                                                  اسفند۸۳-شیراز

همیشه

خواستن نصف راه است

                      و

                           نتوانستن

 صد گام به عقب.

                                                  اهورا

                                         ۸۳/۱۱/۱۷ شیراز

می دانم واژه هایم دل آیینه های روز را مکدر خواهد کرد ،آیینه هایی که ادعای زلالیشان چشمها را کور می کند چه بسا که درونشان ظلمانی و تاریک است .

می دانم که هیچ گوش ناشنوایی حوصله ی شنیدن حرفهای رنگ و رو رفته ی من و تو را ندارد .

می دانم که تا دریای پشت سر هفت کویر بی آب و علف راه است.

می دانم که باغبان دیگر با این همه علم و آهن از سرمای دی و بهمن نمی ترسد و خیلی هم سوگوار مرگ شمعدانی های پارسال نیست.

می دانم جراید فردا صبح تمام عاشقانه ها یم را در دفتر مجله دار می زنند !!

یعنی که : خفه شو ! (برو دنبال یک لقمه نان) - عشق کیلویی چند؟ می دانم... می دانم... می دانم ...

من تمام این چیزها را می دانم و خوب هم می دانم .از اولش هم می دانستم که تنها خواهم بود

اما برای من مهم نیست من راه خودم را شناخته ام و  و این سنگ اندازیها هم دلسردم نمی کنند ،هدفم را با تمام دلم سفت و سخت دنبال خواهم کرد .

با این وجود راستش بعضی اوقات از ترس اینکه زبانم لال روزی بیاید که مجبورم کنند دلم را توی بقچه بپیچم و قول و غزلهایم را سر طاقچه بگذارم تنم یخ می کند .

تا بحال دیده ای کسی ماهی را از تنگ آب بیرون بیاندازد و از جان دادنش لذت ببرد ؟!

دیده ای کسی گل سرخ را در قفس بیاندازد و قفل بر آواز قناری بزند ؟!!

اینها هنجارهای اینده ی نزدیک جامعه اند و عشق یعنی یک ناهنجاری بزرگ ،یک شکاف عمیق .

                                                                           یعنی تبسم گل یخ بر آفتاب...  .

                                                                                       ۱۷ مهر۸۱  اهورا 

بی کسیم را

              به قاب عکست می سایم

                                                                                         مرداد ۸۳

تا دوردستها

                 ستارهای نیست

ونه آبی و امیدی

تنها

      منم

           و

            قصیده ای از یادت.

                                                                            اسفند ۸۰جزیره ابو موسی

  بر بی کسی ام شما سلیمان شده اید

بر خواب و خیال و  خلوت زندگیم

بر تیرگیم شما چراغان شده اید

با توشب زندگی من چراغانی شد

یلدای مرا شما زرافشان شده اید

"نیروانا"ی منی و نه منم " بودایت"

بر صحن دلم همچو خدایان شده اید

چندیست قلم پر شده از عطر شما و

بر دفتر شعر من گلستان شده اید

من دشت کویر و شوره زای سختم

بر تشنگی ام شما چو باران شده اید

برخیز و بگو که این نه خوابیست کنون

بر زندگی ام چو ماه تابان شده اید

این است نسیم دولت افزای بهار:

در طالع من شما نمایان شده اید!

اهورا- یلدای84

وآنگاه

     دوشيزه عشق

                        جان شعر من شد

با چشمهايی

که باکره گی شان را به نگاه های هرزه نفروختند

ترجيهاً کور شدند

آنگونه که در باورها نگنجد

تا مجال لغزششان نباشد

واژه ها آفريدند

اشکواژه ها از قلم می چکند

                                 و

                                     عاشقانه می بارد

عاشقانه هايی بی هيچ دختر باکره ای.

اهورا-يلدای۸۳بندرعباس-

که درهای بسته آفريده شدند

من شکل گرفتم

تا به هيبت انسانی

حاصل جمع اندوه و گناه باشم.

۳۰/۱۰/۸۳بندر عباس

گيرم که پرواز را هم به خاطر داشته باشم

پرشکسته را

تلاش پرواز

بيهوده است.

اسفند ۸۳شيراز

با عجله خانه را ترک کردم ،کولی ام:صبح ها خورشيد را از بچه های آن طرف زمين می گيرم،غروب به بچه ها ی اين طرف می دهم.

آن غروب،هنگامی که به خانه برگشتم ،پيش از آن که کليد را در قفل بچر خانم، در باز شد ، با چشمان بسته پرسيدم شما ؟

گفت:بانو...ناپديد شد.

بعد از آن ،همه چيز زيبا شد ، اما من...

راستی ،اگر جايی بانو را ديدی نشانش را به من بگو و مرا ببخش که تا پايان عمر به تو حسادت خواهم کرد، که اين بار،تو ،اول ،بانو را ديده ای.

                                                                                    -کيکاووس ياکيده-

  RSS